Jammerklachten (3): De leuke buurvrouw

Eindelijk had die leuke buurvrouw hem voor het eten uitgenodigd. 
Ze spraken over alles, over hoe ze het leven zagen, over hoe belangrijk geur was (gelukkig roken ze beiden lekker), over het heerlijke, kruidige eten. 
Zijn buik raakte een beetje van slag. 
"Vind je het spannend?" vroeg ze.
"Ja," zei hij, op weg naar het toilet. 
Hij ontlastte zich langer dan anders, had veel meer papier nodig, en kreeg de troep niet weggespoeld. Alles stroomde over, en hij eindigde met zijn knieën en ellebogen in vuil, stinkend drabbig water.
Ja, geur was belangrijk. En dit zou nooit meer goed komen. 

Jammerklachten (2): De geur van geluk

Twaalf jaar geleden pakte ze een trui uit de stapel van Tjerk. Hij rook zo lekker. Hij zat zo lekker.
Nu was ze al lang niet meer met Tjerk, maar met Hilde. Maar als het even niet ging, als ze er even genoeg van had, trok ze die trui weer aan, en snoof ze diep, op zoek naar de geur van geluk.

Jammerklachten (1): Levenseindewens in coronatijden

Het treurigste aan die hele coronacrisis was toch wel dat zijn toekomstplannen volstrekt aan diggelen lagen.

Het traject was zo duidelijk geweest. Eerst de psychiater, dan de geriater, dan de scen-arts. Daarna zou de huisarts uiteindelijk de euthanasie uitvoeren. 

Maar nu had iedereen afgezegd.
Logisch, maar toch.

Na de crisis waren er natuurlijk al die achterstanden die weggewerkt moesten worden, al die overwerkte zorgers die tot rust moesten komen. Nee, de prioriteit zou niet bij hem liggen.

En denk maar niet dat hij van een te-dichtbij-komende-naaste corona zou krijgen, en snel een natuurlijke dood zou kunnen sterven. Net dié mazzel zou hij niet hebben.

Maak NU je EIGEN EINDEJAARSLIJSTJE

Over het uiten van een mening

Wijze oneliners

De muziekcoach helpt