Crypto-seksisme en meer

Op een partijtje raakte ik betrokken bij een gesprek waarbij mijn buurvrouw een paar keer haar borst beklopte, zeggende dat ze zelfstandig ondernemer in de sociale sector was. 

Ik vroeg naar de aard van haar bedrijfje.

Prompt bleek ik in haar ogen een crypto-seksist te zijn. Want alleen vrouwen worden gezien als collegaatje of eigenaar van een bedrijfje of bureautje. De verkleinende trap wordt alleen bij vrouwen toegepast.

Zulk een lullige vorm van seksistisch taalgebruik is me eigenlijk vreemd. Het was de aard van het werk dat ze deed, die me deed vermoeden dat de bedrijfsomvang beperkt zou zijn.

Aldus repliceerde ik ook, daaraan toevoegend dat het blote feit dat zij een vrouw was mij geen ruk interesseerde. 

Hiermee reduceerde ik de kans om van deze toevallige ontmoeting nog iets spannends te maken overigens wel tot nul.

De illustratie is afkomstig van: http://wendykroy.wordpress.com

Feestjes en genredwang

Een vriend van me werd vijftig en wilde dat groots vieren. Maanden geleden kreeg ik de uitnodiging voor zijn feestje.

Het was nog niet zo makkelijk te regelen dat ik kon gaan. Het was ver, ik moest met een trein of een vliegtuig of met allebei of met nog meer. Het was een heel weekeinde, en ik moest dingen afzeggen en regelen. Maar een vijftigjarige vriend verdient aandacht, dus ik deed wat ik moest doen. Ik maakte boekingen en afspraken.

De dag van het feest naderde en mijn agenda liep vol. Voller dan hij in tijden geweest was, voller dan ik wilde, zelfs voller dan ik aankon. Ik moest schuiven en schipperen. Mijn familie en nachtrust weken onder protest voor allerlei verplichtingen. De laatste vrije ruimtes werden onvrije ruimtes. Het leek alsof alles en iedereen, waaronder ikzelf, het op het feestweekeinde voorzien had.

De dag van het vertrek kreeg ik nog driehonderd bladzijden verplicht leesvoer voorgeschoteld. Die kon ik misschien wel in de bus of de trein of het vliegtuig of in bed lezen.

Ik had nauwelijks tijd om afscheid te nemen van mijn familie, en dook meteen in de teksten. Gelukkig was het niet saai, alleen maar veel.

Uiteindelijk was ik waar ik moest zijn. De halve dag was verstreken, maar ik had nog wat tijd voor het feest begon. Met een stapel stukken nestelde ik me op mijn hotelbed.

Het past bij de aard van dit stukje om het feest al slapend te missen.

ExtraKort#11: Gedicht

ik wou dat ik gedachten had

dan kon ik ze verdichten

Nieuwe animatie: de ezel en de muis lusten wel wat

De ideale schoonzoon

Ik hoorde twee jongens in gesprek.

‘Ik ben de ideale schoonzoon,’ zei een van de twee.

Kijk, dat trok mijn aandacht. Ik ken nog wel een huwbare jongedame.

Ik keek hem aan. Een knappe Marokkaanse jongen, strak in het pak, geschoren, goed geknipt. Bovendien was hij de baas van de respectabele winkel waar ik was.

Ik zag mijn kans en sprak hem aan.

‘De ideale schoonzoon. Dat is niet niks. Ik ken nog wel iemand voor je. Ze is leuk en aantrekkelijk en ongeveer zo oud als jij. Ik denk dat jullie wel bij elkaar passen. Mag ik je telefoonnummer? Of je kaartje? Dan neem ik later contact met je op.’

De jongen keek me onderzoekend aan.

‘Ik ben weliswaar de ideale schoonzoon,’ zei hij grijnzend, ‘maar wat maakt jou de ideale schoonvader?’
Hij viel van zijn voetstuk. Maar ik moest wel lachen.

Theezakjes

Soms hoor ik dingen die ik niet wil horen.

Dik een jaar geleden stond ik bij de supermarkt. Een klant klaagde tegenover een bevriende winkelmedewerkster over wat haar was aangedaan in een ziekenhuis. Bij een onderzoek waren haar borsten te zichtbaar geweest voor anderen. ‘Het is niet veel, en het zijn net theezakjes, maar toch wil ik dat mijn privacy gerespecteerd wordt,’ zei ze. Ik had alweer genoeg gehoord en ging bij een andere kassa staan.

Soms voel ik mij gezegend met een goed geheugen, maar soms ook niet. Af en toe zie ik die klant in of bij de supermarkt. Zo ook vandaag. En zoals altijd denk: “theezakjes”.

Als die mevrouw was, zou ik dat erger vinden dan de inbreuk op de privacy in het ziekenhuis. En zelf vind ik het ook geen fijne gedachte.

Maar het doet me er wel aan herinneren dat ik thee moet kopen.