ExtraKort#2: De doodlopende weg

Aan het eind van de doodlopende weg verwachtte hij een hek, of een muur, of een ravijn, maar geen groepje mannen met knuppels.

ExtraKort#1: Tijd van leven

Toen de man al zijn oefeningen had gedaan voor zijn geblesseerde spieren, zwakke gewrichten, gescheurde pezen, blubberige buik en kille hart, was de dag al weer bijna voorbij.

Dierentuindieren

Als je maar vaak genoeg in de dierentuin komt herken je dat wel, het gedrag van de dieren die weten dat het voedertijd is. Ze lopen onrustig heen en weer, zitten voor de deur, beginnen te blaffen of te fluiten. Sommige dieren slaan met hun poten op het luik waar normaal eten door gegeven wordt, anderen bonzen met hun kop tegen de muur.

Ik vind het altijd boeiend om naar te kijken. Maar ik ben blij dat ik geen dierentuindier ben.

Laatst was ik op de camping. Met de tent. En met de familie.

’s Morgens werd ik, zoals wel vaker ’s morgens, wakker. Ik maakte melk voor het kind, ging naar de wc en poetste mijn tanden. En daarna volgde de ontbijtvoorbereiding. Thee zetten, tafel dekken, dingen verzorgen. En ik wachtte op de bakkersauto. Het was al half negen. Normaal was de bakker er al om tien voor half. Ik verzette de stoelen nog een paar keer, roerde de thee, en verschoof de dingen op tafel.

En ik dacht aan de dieren in de dierentuin.

Verval

Ik ben geen jonge bloem meer. Het is meer dan vijftig jaar gelden dat ik ben ontsproten. In alle redelijkheid mag ik aannemen dat ik de eerste helft van mijn leven al een tijdje achter me heb liggen.

Ik vind dat geen probleem, maar zie en voel de invloed van de tijd wel degelijk. Wat ooit strak was is wat losser, wat ooit sterk was is wat zwakker, wat ooit dun was is wat dikker. Ik zie en voel en hoor dingen anders. Niet meteen slechter of beter, anders. De ervaring voegt wat toe, de veranderde fysieke eigenschappen beïnvloeden de waarneming en ook de verwerking van prikkels.

Ik zie er ook schoonheid in.

Laatst was ik op de Keukenhof en zag de ontwikkeling en het verval in de bloemen, en zag een parallel met mijn eigen veroudering. Wat ooit strak was is wat losser, wat ooit sterk was is wat zwakker. Blaadjes verkleuren, krijgen andere vormen, verrimpelen en hebben minder weerstand tegen de zwaartekracht.

Ook hier zag ik schoonheid in.

Ik hanteerde mijn fotocamera vol enthousiasme, fotografeerde alleen de verouderde bloemen, en vroeg ook van mijn gezelschap bewondering voor wat ik zag.

Mijn dag was goed.

Totdat ik de onderhoudsdienst in actie zag. Daar reden ze met hun kruiwagens. Daar liepen ze met hun emmers. Rücksichtslos knipten ze alle bloemen af die tekenen van verval te zien gaven.

Het bood me een wijze les. Ik moet voorzichtig zijn met het trekken van parallellen en met beeldspraak.

Respect voor de natuur

Ik ga de duinen in. Bij de ingang van een natuurgebied staan allerlei bordjes. “Blijf op de wandelpaden.” “Blijf minstens 25 meter van de runderen vandaan.” Respecteer de natuur.” “Doe dit en dit wel en doe dat en dat niet.” Ach ja, dat moet allemaal wel lukken, lijkt me.

Maar na een paar uur wandelen staan er vlak naast het pad 8 koeien, van het soort dat je je bij Don Quichotte voorstelt, met hoorns als lansen.

Wat nu? Terug? Van het wandelpad afgaan? Minder dan 25 meter afstand houden?

Ik sta stokstijf stil en wacht en denk aan een stripje van Charles Schultz. Snoopy staat voor een rood voetgangersstoplicht te wachten. Het stoplicht springt op groen. Snoopy blijft zitten. Linus komt voorbij, en zegt in het voorbijgaan: ‘je moet wel je benen bewegen, hoor.’ En dan zie je Snoopy ‘oeps, gênant,’ denken.

Maar wat zal ik doen? Terug wil ik echt niet, dat is me te ver, ik ben moe. De regels wil ik ook niet overtreden. Zal ik wachten tot die koeien weggaan en dan pas doorlopen? Dat kan nog wel even duren, dan sta ik hier morgen nog.

Respecteer ik de natuur? En hoe dan? Respecteer ik de dieren en loop ik over de plantjes om 25 meter afstand te houden? Respecteer ik de plantjes, en loop ik langs de koeien, waarmee ik hun rust verstoor en de plantjes intact laat? Respecteer ik mezelf en mijn eigen natuur en loop ik niet terug? Respecteer ik mijn eigen natuurlijke zorg en ontloop ik die scherpe runderhoorns?

Ik besluit de natuur te respecteren. Dat lijkt me het beste.

Erotisch knikkeren

Hij stond in een winkel waar ze erotisch speelgoed verkochten en werd geholpen door een vriendelijke jonge juffrouw die aanzienlijk strakker in haar vel zat dan hij. Ze verkocht hem het een en ander, en verpakte alles netjes in cadeaupapier. Dat hadden ze zo afgesproken. Dat gaf het een wat feestelijk cachet.

Op de toonbank stond een vitrine, met daarin allerlei apparaten waar hij het nut maar half van begreep. Waarschijnlijk zou hij het beter hebben begrepen als hij vroeger, bij anatomieles, beter zijn best had gedaan. Dus lette hij vooral op het decoratieve karakter van de objecten. Ze waren van transparant materiaal, glas of plastic, met binnenin vrolijk gekleurde spiraalvormen.

‘Kijk,’ zei hij, ‘dat soort spiralen zaten ook in de knikkers waar ik vroeger mee speelde.’

‘Dat is zo,’ zei de juffrouw. ‘Daar speelde ik ook vaak mee.’

‘We hoeven ons er niet voor te schamen dat we geknikkerd hebben, ‘ zei de man, omdat hij vond dat hij dat moest zeggen.

‘Nee,’ zei de juffrouw geruststellend.

Maar ze wisten het allebei. Een man van middelbare leeftijd, die het in een winkel voor erotisch speelgoed over knikkeren heeft, dat heeft iets ongepasts.

Foutloos Nederlands

Nederlands is een moeilijke taal om te beheersen, grammaticaal correct Nederlands een hele opgave.

Lang geleden had ik een collega bij een automatiseringsbedrijf. Hij was Neerlandicus. Hij vertelde me dat de meeste Nederlanders zelden tot nooit een grammaticaal juiste zin uitspreken. Ik nam dat graag van hem aan, zag hoe vaak anderen en ook ik zelf rommelden in de snelheid van het spreken. En toch tolereren we het van elkaar, we begrijpen wat we bedoelen en benutten de inhoud van het gezegde. Hoe anders is het met geschreven Nederlands. Iedere fout valt op. 

Stijlfouten, spelfouten, grammaticafouten, interpunctiefouten, logische fouten, allles wordt in het schrift zichtbaar en uitvergroot. Ik lees deze tekst door en zie ze staan, al die vergrijpen tegen het correcte Nederlands. Ik probeer ze te laten staan, probeer ze zelfs expres te maken om te zien of we toch ook bij geschreven tekst de inhoud laten prevaleren boven de regels van de taal. Maar het kost me moeite. Veel moeite. Ik heb al weer 3 fouten gezien, en er twee gecorrigeerd.